Napieralski i demokracja

Donald Tusk lubi zaskakiwać, czasem nawet pozytywnie. Odpowiadając na apel Napieralskiego na temat budowania koalicji rządzącej w razie wygranej PiSu, zachował się jak prawdziwy mąż stanu, taki strażnik demokracji. Cytując obecnego premiera:

Tylko zwycięstwo daje moralne prawo do ubiegania się o władzę w demokratycznym kraju

Przypomniał on w tych słowach liderowi SLD jakie są zasady demokracji. Jeśli już korzystamy z tego ustroju to każdy, szczególnie politycy powinni przestrzegać zasad jakie w nim obowiązują. Nie może być tak, że jeden człowiek będzie kpił z wyboru większości narodu i ustawiał wszystko pod swoje przekonania.

Napieralski swoją postawą pokazał ile warte są dla niego prawa wyborców. SLD zdążyło przyzwyczaić nas do swoich nierealnych planów w których nie omawiają konkretnie zdobycia środków finansowych na ich realizacje. Po dzisiejszym przemówieniu lidera tego ugrupowania możemy stwierdzić tylko jedno: niewłaściwy człowiek na niewłaściwym miejscu.

 

Ante Gotovin – lojalność przede wszystkim ?

Generał Ante Gotovin został skazany przez Międzynarodowy Trybunał Karny na 24 lata więzienia za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciw ludzkości. Winy czy niewinny? Zbrodniarz czy bohater? Możemy dyskutować, podawać argumenty za i przeciw. Nie mnie to jednak teraz oceniać. Skupmy się na innej kwestii która dotyczy tej sprawy. Mianowicie kwestii lojalności. Zachowanie obywateli Chorwacji może być przykładem dla innych narodów. Bronią swojego człowieka, widzą w nim bohatera mimo tego, że wiedzą jakie skutki przyniosła operacja „Burza”. Wywieszając napis: „Generale, czekamy na rozkazy” pokazali, że staną murem w jego obronie. Rząd powinien być dumny z takiej postawy obywateli, jednak czy obywatele powinni być dumni z postawy władz swojego kraju? Nie do końca. Tu właśnie zabrakło lojalności. Premier Chorwacji Ivo Sanader apelował o zaufanie do rządu (skąd my to znamy [;), twierdził, że cały czas przygotowują obronę dla Gotoviny. Nie zdążyli?

Coś za coś. Otwarta droga do UE w zamian za możliwość osądzenia generała. Jest zbrodnia, jest ofiara, jest i winowajca. Wyrok skazujący jest wielu na rękę. Zbrodnie przeciw ludzkości i zbrodnie wojenne popełnione przez siły chorwackie są faktem, dlatego winnych trzeba ukarać. Jednak trzeba to zrobić sprawiedliwie z każdej strony.

Warto przy okazji zastanowić się nad sensem i mechanizmem działania MTK przed którym nie powinniśmy spodziewać się osądzenia np. żołnierzy USA, obywateli Chin czy nawet Rosji. Kraje które uznawane są za mocarstwa nie ratyfikowały bądź nie podpisały Statutu Rzymskiego dzięki któremu powstał MTK. Dosyć ciekawe podejście do instytucji sądu. To tak jakby powiedzieć NIE dla prawa międzynarodowego. Lojalność wobec własnych obywateli – tak możemy to nazwać ? Czy może raczej zasłanianie się lojalnością ?

 

Libia – szybka ocena sytuacji

Atak zbrojny na Libię to bardzo ciekawy przypadek zarówno pod względem taktycznym, politycznym jak i społecznym. Zacznijmy od samej rezolucji RB ONZ (tekst dostępny tutaj: www.guardian.co.uk) która mówi o tym, że główny cel to ochrona ludności cywilnej. Koalicja na czele z USA chce chronić ludność poprzez odsunięcie dyktatora od władzy i decyduje się na akcje militarną podkreślając, że sam dyktator nie jest głównym celem całej operacji. Bardzo ciekawe podejście, prawda ? Zważywszy na fakt, że Kaddafi nie odda władzy. Logiczne podejście do problemu

No i jak już jesteśmy przy logice to warto zahaczyć o taktykę całej operacji. Na pierwszy rzut oka rzeczywiście można pokusić się o stwierdzenie, że tu właśnie jest problem. Błędów których nie powinno być jest wiele: spór o dowództwo (który pokazuje słabość ONZ i NATO), błędy rozpoznania i sił specjalnych. Koalicja nie może liczyć na to, że wyręczą ich rebelianci, nie może zakładać, że uda się wystraszyć Kaddafiego. Im dłużej dyktator jest przy władzy tym więcej będzie ofiar w śród ludności cywilnej, dlatego użycie wojsk lądowych może okazać się koniecznością. Cel misji może się zmienić, a nowym celem okaże się sam Kaddafi. Przystępując do wojny mówiąc A trzeba powiedzieć B. Chyba żaden z koalicjantów nie myślał, że po ostrzale rakietowym i lekkim bombardowaniu Kaddafi wywiesi białą flagę ? Chyba, że dla wielu wystarczy tylko spełnić cele polityczne.

A cele polityczne jak to zwykle jest na wojnie najlepiej realizować w ukryciu. Najważniejsze to stwarzać pozory, że robi się coś dobrego, tak więc w kliku punktach te główne:

• USA: w skrócie, sprawdzili swoją technologie oraz przygotowanie swojego wojska przy szybkim ataku na obcy kraj, teraz mogą oddać dowództwo w ręce NATO i spokojnie odcinać się od całego konfliktu
• Rosja: mogła skorzystać z prawa weta i zablokować operację militarną, jednak tego nie zrobiła, dlaczego ? Cena ropy i gazu wzrośnie co jest im na rękę, a także jest to mocny argument do tego żeby umocnić się militarnie co potwierdził premier Putin w swoim przemówieniu gdzie skrytykował interwencje zbrojną (jest w końcu byłym funkcjonariuszem KGB więc wyczuł, że Amerykanie mają jakiś ukryty cel w tej akcji)
• Francja, Włochy: dla nich liczy się nowy rząd który będzie im przychylny, a także dla ich interesów na terenie Libii.

Obawiam się, że cała akcja nie była do końca przemyślana. Operacje militarną można było zaplanować dużo lepiej, dokładniej oraz z większym poparciem Libijczyków. Kaddafi nie zrezygnuje i tak jak zapowiadał: zgotuje prawdziwe piekło – szkoda, że to piekło dotyczyć będzie przede wszystkim zwykłych ludzi. Co dalej ? Mało kto się teraz nad tym zastanawia. Cóż, ta bywa gdy czynnik polityczny jest ponad wszystko.

 

SECday 2010 – podsumowanie

Tak dla przypomnienia: 27 września 2010 roku we Wrocławiu odbyła się konferencja „SECday” poświęcona tematyce bezpieczeństwa IT. Z uwagi na fakt, że występuje w roli organizatora, pozwolę sobie na krótkie podsumowanie.

Wszystko odbyło się w sali wykładowej w budynku Politechniki Wrocławskiej. Miejsce to znakomicie nadaje się do tego typu wydarzeń (zarówno dla uczestnika jak i dla samego prelegenta), więc wszystko wskazuje na to, że w przyszłym roku również skorzystamy z możliwości jakie daje ten obiekt. Agenda konferencji była tak skonstruowana, że każdy znalazł w niej coś, co szczególnie go interesowało. Świadczyć może o tym liczba uczestników która średnio wahała się w przedziale 100-140 osób oraz liczne pytania ze strony widowni po każdej prelekcji. Patrząc na ludzi którzy pojawili się na sali widać było, że przyszli nie po to by posiedzieć i „patrzeć w sufit”, jednak po to by czynnie uczestniczyć w konferencji co bardzo cieszy i jest dowodem na to, że konferencja ta ma sens. Same prelekcje wypadły bardzo dobrze i tu słowa uznania dla prelegentów za sposób w jaki prowadzili swoje prezentację i to w jaki sposób przekazali swoją wiedzę uczestnikom. Wszystkie materiały są dostępne na stronie konferencji secday.pl.

Po konferencji udaliśmy się w niewielkiej grupie na nieoficjalne after party, gdzie każdy mógł lepiej zapoznać się z innymi uczestnikami oraz „odświeżyć” stare znajomości Przy czym warto zaznaczyć, że tematy podczas takiego wieczornego spotkania nie są ograniczone tylko i wyłącznie do tematyki komputerowej ;p. Fajny „dodatek” który w przyszłym roku oficjalnie dodamy do agendy SECday.

Otrzymałem wiele cennych uwag które z pewnością wykorzystam podczas organizowania kolejnych konferencji (oczywiście jestem otwarty na kolejne sugestie itp ). Wszystkim dziękuje za przybycie, patronom medialnym i honorowym za wsparcie i reklamę. Do zobaczenia na kolejnej edycji konferencji SECday już za rok !

 

Przyszłoroczny budżet Polski

Rząd przyjął projekt przyszłorocznego budżetu. Wstępnie zakłada, że deficyt nie przekroczy 40,2 mld zł (wstępnie zakłada – to trzeba zaznaczyć). Rządzący naszym krajem wiele zakładali również w poprzednich latach czego następstwem jest np. podwyżka VAT od nowego roku. Jak tak już każdy zakłada to i ja nie będę gorszy, zakładam, że deficyt będzie przynajmniej o 20% większy niż zakłada rząd. Nie da się oszczędzać jeśli małostkowo ogranicza się wydatki. Nie można żyć nadziejami na jakieś superdywidendy dzięki którym skarb państwa dostanie mocny zastrzyk finansowy. Mam nadzieję, że władza pamięta o swoich obietnicach i o tym, że w następnym roku też powinni spodziewać się m. in. powodzi (żeby znowu nie było zaskoczenia), a wszystko jednak wymaga środków finansowych.

Warto wspomnieć o tym, że rząd obniżył zasiłek pogrzebowy z ok. 6 tys. do 4 tys. zł., dlaczego aż o tyle ? Nie można było obniżyć np. tylko o 10-12% ? Poza tym, ktoś chyba zapomniał o tym, że pieniądze na zasiłek pogrzebowy pochodzą ze składek odkładanych przez ludzi w ZUSie. Sięganie do kasy obywateli powinno być ostatecznością, a jak już się odbywa to w sposób minimalnie odczuwalny dla społeczeństwa.

Zacznijmy oceniać i brać pod uwagę wyniki, a nie tylko puste słowa.

 

Solidarność kiedyś, a dziś.

Mam ogromny szacunek dla całej „Solidarności” za to co robili w czasach komunizmu w Polsce. Jednak dziś dość często słyszałem pytanie które powala z nóg: gdzie podziali się ludzie (miliony ludzi) którzy kiedyś byli w „Solidarności” ? A gdzie mogli się podziać skoro obiecano im (znów te obietnice) raj na ziemi, a wyszło jak zawsze ?

A jeśli już poruszyłem temat obietnic, polecam dwa artykuły na ich temat (stare ale warte żeby na nie spojrzeć):
Top 10: Największe złamane obietnice polityków
Kłamie wiec jestem / wprost.pl

 

Granice między zapytaniem a spamem

Wchodzę na pocztę, przeglądam wiadomości przychodzące (dzień wcześniej wysyłaliśmy parę maili z zapytaniem o współpracę przy tworzeniu konferencji), patrze odpowiedzi, odczytuje i nagle małe zdziwienie, jeden Pan uznał nasze zapytanie za spam (analizując treść wysłanego przez nasz zespół maila stwierdzam, że w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, nie jest to spam, nie jest to również oferta handlowa, a dosłowne jest to zapytanie). Jednak owy osobnik stwierdził inaczej, nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie jego ciekawa odpowiedź która dała mi do myślenia, analizując jej treść (nie będę dosłownie cytował):

osoba oświadczyła, że nie wyraziła i nie wyraża zgody na otrzymywanie od nas jakichkolwiek materiałów reklamowych czy informacyjnych drogą elektroniczną

Tylko, że my nie reklamujemy, a wysyłamy dosłowne zapytanie. Jak ludzie wyobrażają sobie zaproszenie do współpracy, albo zapytanie o zgodę na przesłanie oferty czegoś, czego się nie opisało ? Tak logicznie myśląc, jak potraktowano by wiadomość typu: „Witam, proszę o zgodę na przesłanie propozycji współpracy – temat współpracy prześle po otrzymaniu zgody. Pozdrawiam”. Patrząc dalej (to jest szczególnie ciekawe):

osoba nie życzy sobie również przesyłania do niej jakichkolwiek zapytań

Przypominam, że to firmowy adres e-mail który znaleźć można na stronie głównej firmy. Do czego on służy ? Bo wydawało mi się, że między innymi właśnie do wysyłania np. zapytań. Rozumiem, że jeśli ktoś dostaje 40 wiadomości dziennie tego typu może być lekko wkurzony, jednak jest to mały problem do rozwiązania. W końcówce wiadomości poinformowano nas:

dalsze zaśmiecanie skrzynki takimi wiadomościami skończy się wnioskiem o ściganie złożonym do prokuratury

Patrząc na profil osoby nie ma co się śmiać tylko wypadałoby potraktować to poważnie (biegły z zakresu informatyki), jednak nad emocjami również wypadałoby panować. Interesujące jest również to, że osoba ta jest jednym z założycieli stowarzyszenia które współpracuje z nami (jeśli chodzi o organizacje SecDay) od dłuższego czasu. Dobrze, że jednak stoimy twardo na ziemi.

Po otrzymaniu tego maila zastanawiam się gdzie jest granica między spamem a zapytaniem ? Jak konstruować zapytania aby nie łamać ustawy ? Czy może po prostu się nie da?

 

I co Ty na to ?

Jestem niestety zażenowany wypowiedzią pana Janusza Palikota w programie „Rozmowa bardzo polityczna” (05.08.2010). Uważam, że nie jest on odpowiednią osobą do publicznego poruszania kwestii sensu Powstania Warszawskiego, a już bez wątpienia nie powinien porównywać tego wydarzenia do innych. Twierdząc, że Muzeum Powstania Warszawskiego jest miejscem kontrowersyjnym obraża on ludzi którzy walczyli w powstaniu o wolność.

Podsumowanie:
Nie mamy twardych dowodów, ale jedną z najbardziej prawdopodobnych hipotez jest to, że w polskim sejmie większość polityków znajduje się na niewłaściwym miejscu.

 

Po wyborach.. A więc ?

Wybory zakończone, wygrał Komorowski, wygrała Platforma. Rząd Donalda Tuska ma otwartą drogę do spełnienia swoich obietnic, aby to co obiecywał Bronisław Komorowski zostało dotrzymane, abyśmy zobaczyli konkretne efekty, nie kolejne słowa, ale czyny. A jest nad czym pracować. Ciekawi mnie podejście rządu (już po wygraniu wyborów prezydenckich) do takich spraw jak np.: wyjście wojsk polskich z Afganistanu, KRUS, wprowadzenie euro do Polski, in vitro, komercjalizacja szpitali – jak bardzo zmieni się nastawienie rządu do tych spraw, a może po prostu przestanie się o tym mówić – tak będzie łatwiej ?

Skupmy się jeszcze na haśle wyborczym Komorowskiego  „Zgoda buduje”, które idealnie pasuje do wystąpień Palikota (szczególnie ostatnie, gdzie twierdzi, że rodzina zmarłego prezydenta powinna przeprosić za śmierć wielu osób). „Zgoda buduje” to hasło pasuje również do wypowiedzi Władysława Bartoszewskiego której nie będę komentował.

PO chce władzy bez konfliktów, nie chce wojny polsko-polskiej, więc może czas spojrzeć na siebie ?

 

NATO, USA, a sprawa Polska.

Po tym jak USA rozpoczęły przygotowania do umieszczenia na terytorium Polski baterii rakiet obrony powietrznej Patriot, nastąpiła fala sprzeciwów, w tym również spodziewany sprzeciw ze strony rosyjskiej. Wiceminister spraw zagranicznych Rosji stwierdził, że stałe rozmieszczenie rakiet Patriot narusza akt Rosja-NATO z 1997 roku. Tu możemy postawić pytanie: czy umieszczenie rakiet 70 km od granicy rzeczywiście narusza akt ? Kwestia sporna.

Gdyby jednak USA wystąpiło z NATO teoretycznie nie było by problemu (teoretycznie, ponieważ w praktyce Rosjanie na pewno znaleźliby argument przeciw). A czym byłoby NATO bez Stanów Zjednoczonych ? Zwykłą organizacją z którą poważny kraj nie za bardzo by się liczył. Wyobraźmy sobie sytuacje, że Polska zostaje zaatakowana przez wrogie państwo. Zgodnie z artykułem piątym który mówi, że atak na dowolne państwo, należące do NATO, równy jest z atakiem na cały Sojusz, w obronie Polski powinno stanąć całe NATO. Jednak stanąć w obronie, nie znaczy dyplomatycznie powiedzieć NIE, stanąć w obronie to znaczy wykorzystać wszelkie możliwe sposoby, w tym również użycie siły. A jak to się ma do rzeczywistości ? Wyobraźmy sobie nagle pomoc Belgii, Holandii, Francji. No tak, jeszcze jest nasz niemiecki sąsiad. Kwestii Wielkiej Brytanii chyba nie ma sensu poruszać (tak, tak, mają świetne siły zbrojne, ale co z tego jak będą patrzeć głównie na swój interes ?). Po za tym, uczmy się na błędach: 1939r.

NATO miało sens jako „straszak” na Związek Radziecki, gdy z faktu istnienia Paktu korzystały również inne narody niż tylko USA. Warto postawić sobie pytanie: czy NATO jest tak silne i gotowe do obrony jak „o sobie mówi”, czy to tylko skutecznie podtrzymywana fikcja ? Polska jako lojalny i strategiczny partner USA musi w końcu otrzymać jakieś wynagrodzenie, i o to właśnie powinien zabiegać polski rząd. Kto nas obroni ? NATO ? UE ? USA ? A może po prostu warto liczyć tylko na siebie i inwestować we własny interes.

Mamy prawo czuć się bezpieczniej, jednak bezpieczeństwo to proces, a ten należy kształtować z rozumem.